Weg met het zwarte vierkant, weg met abstractie weg met suprematisme weg met de futuristen. Weg met de revolutie. Leve de mens.

Is revolutie de manier om te veranderen? Zijn grote idealen de manier om de wereld leefbaarder te maken? Is oorlog de hygiëne van de wereld of het bewijs van het onvermogen van de mens om met elkaar samen te leven? En moet kunst losstaan van de natuur, zoals Kazimir Malevitsj betoogde, of moet het juist een expressie van de menselijke aard zijn? Met Het Zwarte Vierkant ontmenselijkt Malevitsj de kunst. Het ontdoet haar van elk gevoel. En zonder gevoel kun je de ander reduceren tot object, om het daarna op te ruimen of ermee te doen wat je maar wilt. Grote idealen benauwen de eigen adem en die van anderen, maken de wereld eendimensionaal. Je bent vóór of tegen. Het dwingt je te kiezen. Het creëert een tegenstelling die daarvoor nog niet bestond. Laat het vierkant een waarschuwing zijn. Laat het een teken zijn van onbeschaafdheid, van ontmenselijking. Weg met het zwarte vierkant. Weg met de grote idealen.

De politiek, de economie, oorlog en geweld, en de verregaande individualisering van de vorige eeuw hebben een grote mate van vrijheid opgeleverd, vooral voor de westerse mens. De grote idealen van toen zijn ingeruild voor één groot ideaal: dat van marktwerking en consumentisme. In Nederland is de rijkdom zo groot dat men eerder sterft aan te veel eten dan aan te weinig. Vanuit die rijkdom reageren we geschokt op het nieuws, op het moment dat we daartoe opgeroepen worden. Maar weten we wel wat we doen als we kiezen om voor of tegen iets of iemand te zijn? Kunnen we verder kijken dan de verontwaardiging? Kunnen we verder kijken dan de nieuwsfeed? Kunnen we de drang om te reageren weerstaan, en het lijden van de mens écht zien? Laat jij de wereld binnen? Of blijf je liever boos consumeren, en blijf je voor het zwarte vierkant kiezen?